Ապագա կարգի ձևավորման հիմնական լծակները

2020-ի պատերազմից և Արցախի լիակատար հայաթափումից հետո ավարտվեց Հայաստանը ներսից գրավելու օպերացիան։

ԱՄՆ-ը փորձում է իր հեգեմոնիան պահպանել աշխարհում և զուգահեռաբար, մրցելով Չինաստանի հետ ու զսպելով Ռուսաստանին, ձգտում է վերաձևավորել իր ազդեցության սահմանները և հումքի մատակարարման շղթաները։

ՆԱՏՕ-ի, Եվրոպայի և Ռուսաստանի ռազմական բյուջեների աննախադեպ աճից մինչև բունկերների վերակառուցում ու վերանորոգում, արտակարգ վարժանքներ և զորակոչի վերականգնում Եվրոպայում։

Այս ամենից վառոդի հոտ է գալիս։

Ընթացող մրցակցության մեջ էներգետիկ ռեսուրսները և աշխարհառազմավարական միջանցքները դարձան առաջնային կարևորություն՝ որպես ապագա կարգի ձևավորման հիմնական լծակներ։

Եթե ԱՄՆ-ը կարողանա՝

ա) Վենեսուելան հնազանդեցնել կամ գրավել,

բ) Ռուսաստանի նավթավերամշակման գործարանները հարձակման ենթարկել,

գ) Պարսից ծոցի Արաբական երկրների նավթային եկամուտները տեղափոխել ԱՄՆ՝ որպես ներդրում,

դ) Կարմիր և Միջերկրական ծովերը դարձնել վտանգավոր անցուղիներ,

ապա կարելի կլինի ասել, որ ԱՄՆ-ն էներգետիկ կառավարման և աշխարհագրության վերադասավորման ավելի լայն ռազմավարություն կիրառեց։

Էներգետիկ վերահսկողությունը Արևելքի նկատմամբ աշխարհատնտեսական գերիշխանության նախապայման է։ Էներգետիկ ռեսուրսների և ջրային ուղիների ցանկացած անապահովություն ամենաշատը կհարվածի Չինաստանին, որն օրական 11 միլիոն բարել նավթ է ներմուծում, զուգահեռաբար Ռուսաստանի էներգակիրների արտահանումը նույնպես կարող է լրջորեն խաթարվել ՈՒկրաինայի պատերազմից։

Արևմուտքի տեսանկյունից սա կլիներ նոր կարգ հաստատելու լավագույն հնարավորությունը։

Վազգեն ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

Մեկնաբանություններ